Fimm algengar mýtur um teygjur

0

1. Að nauðsynlegt sé að teygja alla vöðva reglulega.

Stundum eru vöðvar of langir og þá á ekki að teygja. Algengt er að fólk teygi á vöðvum háls og herðar með því að halla höfði til hliðar (eins og verið sé að hella úr eyra) og jafnvel þrýsta með hendi á eftir. Við þetta teygist á sjalvöðvanum sem liggur frá hnakka yfir axlirnar og niður á bak, líkt og sjal.

Sumir einstaklingar eru hins vegar með svokallaða „lága axlargrind“ sem þýðir að sjalvöðvinn er of langur frekar en stuttur. Þessi teygja er því ekki að hjálpa því fólki og getur jafnvel gert illt verra.

 

2. Að sama gamla teygjan úr barnaskólaleikfiminni henti okkur vel.

Ertu að teygja af gömlum vana án þess að hugsa um hvað gerist? Sem dæmi má nefna þegar teygt er á aftanlærisvöðvum. Algengt er að sjá fólk setja fótinn hátt upp á rimla / tröppur og beygja sig yfir hann með bakið bogið.

Aftanlærisvöðvinn hefur enga festu í bakinu og því er alveg óþarfi að beygja bakið á nokkurn hátt til að ná dýpri teygju.

Hann festist hins vegar á setbeininu sem er hluti af mjaðmagrind. Við það að draga rassinn aftur og „setja stélið upp í loft“, um leið og brjóstkassinn leitar fram í átt að stóru tám (með beint bak), aukum við hins vegar teygju vöðvans – því setbeinið fer fjær hnénu, þar sem hinn hluti vöðvans festist.

3. Að það að komast lengra og vera mjög liðugur sé betra.

Vöðvar gegna einnig því hlutverki að gefa liðum okkar stöðugleika, og því viljum við halda þeim í hæfilegra góðri lengd.

Vöðvar eru ekki í sinni kjörstöðu ef þeir eru of langir.

Sem dæmi má nefna þegar við teygjum á kálfavöðva (sjá mynd). Ef ökklahornið er orðið 45 gráður og við finnum enga teygju, þá þarf ekki að halda áfram að teygja þann vöðva á næstunni – hann hefur náð sinni kjörlengd.

4. Að teygjur komi í veg fyrir harðsperrur eftir æfingu.

Rannsóknir hafa ekki staðfest með afgerandi hætti að koma megi í veg fyrir harðsperrur með teygjum. Harðsperrur eru fyrst og fremst merki um að vöðvinn hafi tekið vel á og að það séu jafnvel örlitlar skemmdir í fínum örþráðum innan vöðvans sem líkaminn sér um að laga og byggja upp á næstu dögum.

Teygjur eftir æfingu er hins vegar góð leið til að fá slökun í vöðvann eftir átök og þær hleypa þannig blóðflæði að vöðvanum – sem hjálpar til með endurheimt næstu daga.

 

5. Að hver teygja eigi að vera sársaukafull og löng til að skila árangri.

Það skiptir máli að teygjan sé rétt framkvæmd og sú staða getur verið misjöfn fyrir hvert okkar. Því er mikilvægt að hlusta á líkamann og finna hvenær vöðvinn hefur náð teygju án þess að fara upp fyrir sársaukamörk.

Árangursríkara er að einbeita sér að því hvaða vöðva við erum að teygja, senda honum boð um að slaka á og „anda inn í vöðvann“ svo hann geti gefið eftir. Það er kjörið að nota teygjutímann í að leita aðeins inn á við, finna hvernig líkaminn hefur brugðist við hreyfingu og álagi dagsins, taka eftir hvernig okkur líður í líkamanum í dag og njóta.

Share.

About Author

Hildur G. Ásgeirsdóttir

Hildur er sjúkraþjálfari, lýðheilsufræðingur og doktorsnemi í lýðheilsuvísindum. Hún starfaði sem Hreyfistjóri við ráðleggingar í Hreyfiseðlum hjá Heilsugæslu Höfuðborgarsvæðis.

Fara í tækjastiku